Helderman is een theatervoorstelling over vergeten, dementie, ontreddering, gelukkig zijn en het zoeken naar de grens van leven en dood. De voorstelling is een compositie van muziek, teksten, zwaarte en lichtheid, zoals het leven met dementie dat is.
Een musicus met dementie geeft openheid over zijn gevoels- en belevingswereld. Helderman schetst het beeld van een mens in al zijn kunnen en niet meer kunnen, de controle tegenover de onmacht.
Thomas Borggrefe heeft veel ontmoetingen met mensen die dementie hebben en heeft zich voor deze voorstelling laten inspireren door actuele vragen, zoals ‘wanneer is mijn leven met deze ziekte niet meer leefbaar?’
De voorstelling geeft diepe inzichten in de gevoels- en belevingswereld van een man met dementie.
Nynke Hoogland, wijkverpleegkundige Buurtzorg:
“Thomas Borggrefe laat op treffende wijze zien wat het is om te leven met dementie. Helderman is niet alleen een ontroerende theatervoorstelling, het is ook een leerzame voorstelling. We worden geconfronteerd met de moeilijke vraag: wanneer is het leven met dementie niet meer leefbaar? Een voorstelling aan te bevelen voor medewerkers in de zorg maar ook voor naasten en mantelzorgers.”
Reacties NOVA College:
“De studenten waren zeer onder de indruk van de wijze waarop Thomas in de huid van een dementerende man kroop.. Sommigen herkenden het gedrag van personen uit hun eigen omgeving erin, soms zelfs hun eigen gedrag. Dit laatste betrof studenten die zelf een psychose hadden doorgemaakt.”
“In het nagesprek bleek wel dat Thomas veel ervaring heeft in het omgaan met mensen met dementie. Hij kon heel duidelijk neerzetten hoe er beter niet ,dan wel beter wel met mensen met dementie in situaties kan worden omgegaan,”
“Mooi theater duidelijk de leefwereld van een man met dementie tot leven weten te brengen.”
Alzheimer Parkstad Limburg:
“De uitvoering van Helderman door Thomas Borggrefe was een indrukwekkende
voorstelling, erg ontroerend, maar ook informatief en realistisch. Het riep vragen op in
de discussie die na de voorstelling met de toehoorders werd gehouden.Of, zoals een bezoekster het verwoordde: “Wat een prachtige middag was het!”